Hoofdstuk I. — 54 — Aanteekening. 



Verder zij er de aandacht op gevestigd, dat de smid Mpu Gandring van 

 Lulurnbang, althans tot op voor korten tijd, ook op Java nog niet vergeten was, 

 daar men hem bijv. als Mpu Lumbang nog aantreft in de oudste redactie van 

 de Damar wulan, nl. die welke aan Roorda van Eysinga bekend was; voorts zie 

 men hetgeen beneden nog wordt medegedeeld uit een Sérat kanda, 



Van meer belang is wat er van Ken Dëcjes wordt verhaald. Den lezer 

 voor het bedoelde naar de betrokken plaats van den tekst verwijzende, welke op 

 zich zelf genoegzaam duidelijk is, herinner ik hem met het oog daarop aan de 

 vuuruitstralende prinses van West-Java, die vroeger voor velen eene raadselachtige 

 persoonlijkheid moet zijn geweest, niet in staat als men was om den dieperen zin 

 van dat verhaaltje te beseffen. Men leze Cohen Stuart's aanteekeningen in zijne 

 uitgave van de Baron Sakender, bl. cmo r„, 98, 160 en volgg., en de daar vermelde 

 literatuur nog eens na, en zal, het verhaaltje vergelijkende en aanvullende met het" 

 geen men in de Pararaton vindt, spoedig tot het besluit komen, dat het schijnbaar 

 zoo onzinnige vertelseltje veel meer beteekent dan het zich zoo liet aanzien. Noch 

 Bantën (Jakëtra), noch Cërbon, zelfs het machtige Mataram niet, was in staat 

 zich (blijvend) meester te maken van de erfenis van Pajajaran, die in handen viel 

 van den handeldrijvenden Jan Compagnie; niet één van hen kon de vuur in 

 haren schoot verbergende prinses huwen, die hun, wien van hen ook, de opper- 

 heerschappij ten huwelijk zou hebben medegebracht, en voor een paar onnoozele 

 kanonnetjes, zou men haast zeggen, werd zij in handen gegeven van de Hollanders, 

 die zich op die wijze van hun bewind over West-Java verzekerden, en verzekerd 

 konden achten. Men vindt het verhaaltje terug in vermoedelijk alle babad's oi 

 sajarah's van West-Java ] ), wel niet altijd precies op dezelfde wijze medegedeeld, 

 daar andere tijden andere voorstellingen met zich brengen, en de ouderen vergeten 

 geraken, maar in hoofdzaak toch overal hetzelfde. De reeds bekend gemaakte 

 redacties er van zijn niet de duidelijkste of de beste. De navolgende passage (A) 

 uit een korten proza-tekst, waarvan mij twee elkander aanvullende exemplaren 

 toegankelijk zijn, is zeker duidelijker, en zeer eigenaardig is de hieronder mede 

 overgenomen pericope (B) uit een korte babad Cërbon in fembang (een levensbe- 

 schrijving van den stichter van het Cërbonsche vorstenhuis, de invoering van den 

 islam op Java, en een korte vermelding van het daarop gevolgde verloop van Java's 

 geschiedenis, meer bepaaldelijk van Cërbon). 



A. Maka Pajajaran merad. Kala merad ing dina Salasa langgal padbelas wulan 

 Sapar lahun Jimakir. Rang kalilar pulra kakali/i, sawiji ingaranan Pucuk umun lan 

 kapindo ingaranan Sêkar mandapa. Dupi sampan kalah Pajajaran maka Puljuk umun 

 den-jarah dcning ralu tvetan, maka ralu Sêkar mandapa malayu maring gunung Gede 

 maring ajar Sukarsa, maka atatapa ajar iku, maka anitis kamane ajar iku, maka ga- 

 gang kujange ajar kalibanan kama, maka Ralu mandapa atiigar pucang dening kujang 



1) Zeker in een zeer groot aantal. Ook in verschillende exemplaren van de Babad t-inan Djawi treft 

 men net aan, zoo o. a. in den tekst vertegenwoordigd door Jav. HSS. B. G. no. 120. 



