Hoofdstuk VI. — 88 — Aanteekenino. 



lonne, die haar aanval deed uit het zuidoosten, en daarna ook nog die welke uit 

 het zuidwesten kwamen, maar door Ike Mese te vergeefs gezocht waren. Acht da- 

 gen later trekt men, na zich in drie corpsen verdeeld te hebben, tegen Kalang op, 

 met de afspraak om op den vierden dag daarna elkander te Taha (Daha) te vin- 

 den, en dan gelijktijdig op een afgesproken sein, den aanval te doen. Een ge- 

 deelte der troepen volgde den loop der rivier. Ike Mese trok om de oost en 

 Kau Hsing om de west, terwijl Tuhan Pijaya hen met zijne troepen in den rug 

 volgde. Na een hardnekkige verdediging wordt op den bepaalden dag Taha ge- 

 nomen, de kraton, waarin de vorst, Haji Katang, zich teruggetrokken had, om- 

 singeld, en deze gemaand om zich over te geven, hetgeen geschiedt. Een veer- 

 tien dagen daarna overvalt Tuhan Pijaya een escorte, dat hem naar Majapahit 

 brengen zou, om daar de schatting in ontvangst te nemen, na zijnen begeleiders 

 eerst steels ontgaan te zijn, en weer een drie weken later verlaat de expeditie 

 Java weer, medevoerende, zooals er staat, de kinderen en officieren van Haji 

 Katang l ), meer dan 100 personen, een kaart van het land en een bevolkings- 

 staat 2 ), en een met gouden letters geschreven brief, die door den koning was 

 aangeboden. Tuhan Pijaya had nl. ook van andere gelegenheden gebruik gemaakt 

 om de Chineesche troepen nog verder te overvallen; zoo kon hij ze van elkander 

 scheiden en leden zij groote verliezen 3 ). 



Ook hier wederom kan men na het lezen van deze ons van een geheel 

 onafhankelijke zijde toegekomen mededeelingen, slechts komen tot een zelfde ge- 

 volgtrekking als boven reeds gemaakt moest worden, billijke twijfel aan de 

 juistheid en den historischen achtergrond van de hoofdzaken, die men in Hoofdstuk 

 V en VI van de Pararaton aantreft, is niet mogelijk. 



Zonder twijfel verdienen de Chineesche berichten op verschillende punten 



1) Een zoon van dezen, Silah-pat-ti-Sih-lah-tan-puh-hah, geheeten, en Haji Katang zelf werden volgens 

 het bericht over Kau Hsing, do>r de Chineezen voor hun vertrek gedood, bl. 28 (153). De Heer Grueneveldt 

 merkte mij op, dat het lah in Si-lah-pat-ti bezwaarlijk aan na in 't Jav. zou kunnen beantwoorden. Senapati 

 kan er dus niet in schuilen. Mogelijk zou het kunnen zijn sirdpaüh (?). Omtrent Sih-lah-tan-puh-hah durf 

 ik nog geen gissing te wagen. 



2) Deze kaart en deze staat zouden die kunnen zijn, welken, zie boven, volgens het bericht over 

 Shih-pi, Tuhan Pijaya aan dien bevelhebber had gezonden. 



3) Zie het bericht over Shih-pi, bl. 26 (152). Elders in de Notes, op bl. 47 (172 volgg.), viadt 

 men als een bijzonderheid omtrent deze expeditie nog het navolgende medegedeeld, dat niet voorkomt in de 

 hier weergegeven verslagen. Men leest daar : „Tuban is the native name of a place with somewhat more 

 than a thousand families, all under one chief; .... On the seashore is a small pond with fresh, potable wa- 

 ter, which is called the Holy water. It is said that in the time of the Yuan dynasty the imperial generals 

 Shih-pi and Kau-Hsing having come to atlack Java, were a month without obtaining any advantage ; the water 

 on board the ships was exhausted and the army was in a precarious state; the two generals then prayed to 

 heaven, saying: we have received the imperial command to subdue the barbarians, if heaven is with us 

 may a well spring up, and if not, let there be no water. Having finished this prayer they thrust there 

 spears with force into the seashore and immediately water spring up from the place where the spears had 

 struck; the water was good for diiüking, all drank of it and were saved by this assütance from heaven. The 

 well exists up to the present day". 



i 



