Hoofdstuk VI. — 03 — Aanteekening. 



Wijaya had aangenomen, en Arya Baïiak wide (alias Siyung wanara), samen Java 

 te deelen '). 



Terwijl hier punten van overeenkomst als het vluchten van den toekom- 

 stigen stichter van Majapahit naar het oosten, of het op eenzelfde wijze ver- 

 klaren van den naam Majapahit, veilig zeer onbeduidend of toevallig kunnen 

 worden genoemd, daar Pajajaran in het westen, en Majapahit in het oosten lag, 

 en de naam van dit laatste rijk, zelfs al zou hij een geheel anderen oorsprong 

 hebben 2 ), toch door een Javaan zoo zou worden opgevat, zijn er anderen, die zóó 

 merkwaardig zijn, dat één bron aan de beide tradities toch het leven moet hebben 

 gegeven. De vader van Raden Susuruh, in de Pararaton de schoonvader, wordt 

 gedood en hij daarna, terwijl hij den overweldiger toch nog te keer wil gaan, 't 

 rijk uitgejaagd. Op zijne vlucht vindt hij een onderkomen, en dit is het eenige 

 feit, dat er van vermeld wordt. Onder de lieden, die zich bij hem aansluiten, 

 er worden er maar drie genoemd, is een Nambi en een Wiro 3 ), en met een Ba- 

 nak wide 4 ) maakt hij een afspraak Java te deelen. En mag men ten slotte niet 

 vragen of hetgeen ongelukkig van de oorkonde van Qaka 1216 verloren ging, be- 

 halve meer, niet bevat moet hebben een zelfde proclamatie als in de babad Siyung 

 wanara (Baïiak wide) uitvaardigt om te voorkomen, dat Raden Wijaya zich ergens 

 zou kunnen verschuilen? Qri Krtarajasa Jayawardhana, de Bra Wijaya van Ma- 

 japahit, dorst, dit zegt hij zelf, een stout stuk bestaan met Kudadu, dat in vrijdom 

 reeds aan een heiligdom toekwam, te verheffen tot een zelfstandig vrijgebied, 

 waardoor dat heiligdom toch schade leed, en hij handelde tegen hetgeen door 

 den schenker indertijd was vastgesteld, en moreel althans gedreigd. Hij moet wel 

 een dringende reden gehad hebben te handelen als hij deed, en is het dan niet 

 waarschijnlijk, dat in het ontbrekende vervolg iets moet hebben gestaan, als dat 

 hij het dorpshoofd van Kudadu daarom zoo begenadigde, omdat deze, zelfs met den 

 zekeren dood voor oogen, toch niet anders had meenen te mogen doen dan hij 

 deed, d. w. z. dat het verloren gegane bevel van Qri Jaya katong niet anders 

 was dan wat in de babad Baïiak wide uitvaardigt, dat niemand aan Raden Wi- 

 jaya huisvesting zou mogen verleenen, op straffe des doods ? 



Men ziet het, dat bij slot van rekening de westelijke en de oostelijke 

 traditie van de stichting van Majapahit nog meer punten van overeenkomst bie- 

 den, dan men op het eerste gezicht zou kunnen hebben gezegd. 



Stelt men hen beiden tegenover elkander, dan blijkt het, dit deed het 

 immers reeds, dat er voor de oostelijke tot staving harer geloofwaardigheid en 



1) In de door Meinsma uitgegeven proza-omwerlring van een babad wordt slpchts verteld, dat Raden 

 Susuruh Pajajaran teniet doet. Voor hetgeen men hier in d^n tekst leest, zie men bijv. Raffles, Hist. of 

 Java, IT, bl. 103. Andere bijzonderh den kunnen hier onvermeld bleven. 



2) Hoe voorzichtig men bij het etymologiseeren vooral van plaatsnamen zijn moet, werd niet lang ge- 

 leden nogmaals door mij in het licht gesteld in het opstel Yogjakarta, Tij dschr. Ind. T. L, en Vk., XXXVII, 46. 



3} Deze laatste naam doet denken aan den Wirot vau de Pararaton. 

 4) In de Pararaton de oude naam van Wiraraja. 



