Hoofdstuk VI. — 95 — Aanteekening. 



twijfel bevat het er nog meer, die nu nog niet eens in het oog springen, omdat 

 men of de bedoeling nog niet kan vatten óf stuit op onverstaanbare woorden. 

 Onder die fouten bevinden er zich zeer velen, die wijzen op een vrij laten tijd, op 

 een tijd van verval in de taal, en wel dien, waarin het oud-Javaansch reeds tot 

 het nieuw-Javaansch overging of overgegaan was, naar het einde dus der Maja- 

 pabitsche periode, naar de 14 e Qaka-eeuw, naar een zes eeuwen later. Zie hier 

 eenige voorbeelden. 



Reeds de spelling trekt de aandacht. Met lette daarbij niet op het mis- 

 spellen van Sanskrit woorden en het verzuimen of verkeerd aangeven der quantiteit. 



De h heeft hare waarde niet meer. Men vindt haar, waar zij niet staan mag, 

 en waar zij wezen moest, wordt zij gemist; hanapuka voor anapuka, hurutan voor 

 urulan, hawur, hammbangi enz.; omgekeerd umalung in pi. van humalung, ingan 

 voor hingan] zoowel het een als het ander ziet men in her aji voor er haji. 



Een schrijfwijze als marapwi voor marapuy wijst op een uitspraak, waarin 

 de i in den tweeklank reeds den boventoon heeft, apuy, apwi, api. 



Een vorm als hvar voor lor is eerst mogelijk als oud wa — o is geworden, 

 want eerst dan kan men o (= oud a -h m) aan wa gaan gelijkstellen, lor (uit ou- 

 der laur) is reeds in 't oudste ons bekende Jav. lor. Ook een eigennaam als colika 

 kan slechts onder dezelfde omstandigheden cwalika worden. 



Lawasang voor lawas sang, wkasang voor wkas sang, tlasinurat voor lias sinural, 

 samgëtirwan voor samgët tirwan is een nieuwerwetsche spelling. 



Vormen als pararajeg, pabëbëkël, palulumuh zijn oudtijds onbestaanbaar. 



Pinarëngökën is oudtijds onmogelijk, evenzeer als een pinarung waken. Het 

 had moeten luiden pinarëng waken, en waar rëngö tot rwigu is geworden, is pinarungokën 

 in eerste instantie het vereischte. 



Jong is ook lebokna, mangiseni, lumangghanani (waarin ook n een fout is). 



Kanisthamaddhyamoltama, voor nisthamaddhyamollama is in een zoo ouden 

 tijd evenmin mogelijk. 



Radilya in plaats van dditya, dus ook ra in pi. van d. is slechts in jongeren 

 tijd te verwachten, en wel zou het vreemd zijn, dat men den vorm reeds in zóó 

 ouden tijd zou gekend hebben, om hem gedurende eenige eeuwen achter elkander 

 niet weer te gebruiken. 



De fouten tegen de grammatica zijn niet onbeduidend. Hier vindt men 

 pinarëngökën dening pinggir siring, en daar pinarungwakën ring pinggir siring, terwijl 

 beiden hetzelfde moeten beteekenen. Men vindt een tka sang makudur, wat 

 wezen moet Ika ri sang makudur; sambërrën (met 2 r's) ring glap in pi. van sam- 

 bërëning glap; sininghat i sapi, in pi. v. ing sapi; simaning hulun ri campaga naast 

 sima sang hyang dharmma ring campaga; pinarëngökën ri pdrasamya onmiddelijk 

 gevolgd door ring kanislha enz., rëngö ta in pi. van ai rengö; tan lama simanira 

 in pi. van tan lama ri simanira] tan pdrabyapara sang makilala in pi. v. 

 tan kapdrabyapara de sang makilala; lumon angadoh aparö in pi. v. tumon adoh 



