Hoofdstuk VI. — 98 — Aanteekening. 



en waarachter iets prijkt wat men den titel van het stuk zou kunnen noemen, 

 Ui prasasli ring laili, parisamapta tlasinural, ring majhapahit. 



Wie na deze uiteenzetting het stuk zelf nog eens inziet, zal tot de con- 

 clusie moeten komen, dat al werd er hier reeds op veel gewezen, nog geenszins 

 alles is genoemd, wat in deze prasasli, althans haar plaatsende in den tijd, waar- 

 uit zij naar hare eigen mededeeling moet daj;teekenen, gisping zou verdienen. Het 

 stuk is, zooals reeds werd gezegd, voos, tot in de hoogste mate, kan zooals het 

 daar ligt, onmogelijk afkomstig zijn uit 762 Qaka, en dient dus als een onecht 

 stuk gebrandmerkt te worden. 



Terwijl dit hier dan ook nogmaals geschiedt J ), kan het ter voorkoming 

 van verkeerde opvattingen evenwel zijn nut hebben er op te wijzen, dat het mo- 

 gelijk is, dat men bij het vervaardigen er van gebruik maakte van een of meer 

 oudere oorkonden. Dit is zelfs zonder twijfel gebeurd, want hoe zou men anders 

 aan die namen zijn gekomen, maar hetgeen er werd overgenomen, werd zoo ver- 

 knoeid, dat men, als men niet wist wat er werkelijk staan moet, dat ook niet 

 ontdekken zou. In de uiteenzetting werden daarvoor de voorbeelden reeds ge- 

 geven, maar er werd tevens ook reeds op gewezen, dat de vervaardiging er van 

 moet hebben plaats gehad in het latere gedeelte van den Majapahitschen tijd, 

 daaronder nl. verstaande wat ik als zoodanig reeds elders daarvoor aangaf, de 

 periode van Qaka 1200 — 1400, doch als men de opgesomde reeks van fouten na- 

 gaat, en dezen bijv. eens controleert met wat n°. IV van Cohen Stuart's Kawi 

 oorkonden (uit Qaka 1316, 1317 en 1318) te zien geeft, dan zal men moeten toe- 

 geven, dat, al is wat men daar ziet een geheel andere taal dan die van n°. II, het 

 opgelezene, dat voorkomt in een kader, waarin het niet behoort %), juist passen 

 zou in eene taal als die van n°. IV is, terwijl de fouten van anderen aard het 

 weer duidelijk in 't licht stellen, dat n°. II niet is een oorkonde van oudere dag- 

 teekening, slechts in een zooveel lateren tijd gecopieerd, maar wel een soort van 

 later maakwerk van de alleronbeholpenste soort. 



Voor het doel, waarmede hier zoo uitvoerig reeds bij deze oorkonde werd 

 stil gestaan, is het volstrekt niet noodig om ook een onderzoek in te stellen naar 

 de reden, die tot de vei vaardiging van het stuk aanleiding zou kunnen hebben 

 gegeven. Ook al zou het nooit blijken uit wat drijfveer men er toegekomen is 

 het stuk te maken, en het is zeer waarschijnlijk dat dat nooit gelukken zal, met 

 het aantoonen van de grove onwaarheid, die in het stuk schuilt, en de tevens mo- 

 gelijk gebleken bepaling van ongeveer den tijd waaruit het stuk wel kan zijn, 

 en zijn moet, valt er op den zin, waar het hier op aankomt, een geheel ander licht. 



IJ Men zie bijv. Not. Bat. Gen. XXIV (1886), 43; Groene veldt's Catalogus bl. 358, en mijn Jayapat tra. 



2) Wat het kader eenigszins had moeten zijn, kaa men opmaken uit hetgeen in mijn Jayapattra op- 

 gemerkt werd over de taal der pragasti's van Mpu Sindok; aan dezen vorst gingen Mpu Daksottamabahuba- 

 jrapratipaksaksaya en Mahacambhu vooraf, en dan zou men, daar deze laatste ons reeds een goed eind in de 

 9e Caka-eeuw voert, ougeveer nog eeu halve eeuw terug moeten gaan. 



