Hoofdstuk VII— VIII. — 106 — Aant. en Vert. 



dit zou met het jaar cijfer 1217 overeenkomen. Men zie verder ook nog de aan- 

 teekening bij het volgende hoofdstuk. 



Nog andere fouten in de jaartallen in de Paravaton zijn: bl. 31 reg. 18: 

 1343, wat 1333 moet zijn; bl. 31 reg. 29: 1363, wat te verbeteren is in 1353; 

 en bl. 32 reg. 3: 1362, waarvoor te lezen is 1372, ook al geven de sengkala- 

 woorden wat men in den tekst ziet staan. Men lette er slechts op tusschen welke 

 getallen deze hier als foutief aangewezenen voorkomen, daarbij in het oog houdende, 

 dat alle anderen, behalve nog het reeds genoemle sterfjaar van Kërtarajasa, dat 

 intusschen naar alle waarschijnlijkheid in hetgeen er inderdaad schijnt te moeten 

 staan, hersteld kon worden, geregeld opklimmen, waarbij het 137 . (?) van bl. 32 

 reg. 8 nog tot 1373 kan worden aangevuld. 



Meer moeite geven het tahun 14, bl. 18 reg. 11, boven reeds besproken; 

 het rong tahun, bl. 25 reg. 27 (te lezen rolas tahun?)] en het rong tahun, bl. 25 

 reg. 28 (waarvoor evenzeer rolas tahun noodzakelijk isi, doch het is waarschijnlijk 

 dat wat de tekst geeft, niet in orde is, en men er voor in de plaats heeft te stellen 

 wat hier er reeds nevens werd geopperd. 



Op bladz. 31 reg. 17 en 19 zijn de getallen daarentegen in orde, maar is 

 de omgeving, waarin zij staan, geschonden; men zie de noten bij de vertaling 

 t. a. p., en de aanteekening bij Hoofdstuk XIII. 



In welk jaar de prinsessen Bhre Kahuripan en Bhre Daha, en zoo ook 

 Dara pPtak, overleden zijn, wordt ook in het vervolg niet aangegeven. Daarop zij 

 reeds hier de aandacht opgevestigd, voor zoover de beide eerste personen betreft 

 onder verwijzing naar de aanteekening bij Hoofdstuk IX. 



HOOFDSTUK VIII. 



Kala gemet, als vorst Jayanagara. Caka 1217 — 1250. 



Hem volgde als koning Raden Kala gëmët op, onder den naam Bhatara 

 Jayanagara. 



Qri Qiwabuddha werd bijgezet te Tumapël, waar het vrije heiligdom den 

 naam Purwapatapan kreeg. Tusschen de oprichting van dat vrije heiligdom en 

 den opstand van Rangga lawe verliepen zeventien jaar. 



Rangga lawe verlangde tot patih aangesteld te worden, doch dat geschiedde 

 niet, (en) daarom ging hij naar Tuban en stond hij op, vele gezellen verleidende. 

 De Tubanners van den noord lieten zich medesiepen, en volgden Rangga lawe. De 

 namen van hen, die hem volgden, zijn Panji Marajaya, Jaran waha, Arya Siddhi, 

 Lintang, Tosan, Galatik en Tati; zij stonden met Rangga lawe op. Hij verliet 

 Majhapahit, omdat hij een hoogeren rang ambieerde. Mahapati wist hem in 

 verdenking te brengen, en gebruikte daarvoor de uiting van Rangga lawe : „Praat 



