Hoofdstuk IX. — 130 — Aanteekening. 



Tot een zelfde besluit, nl. dat men in het Malayu van de Pamalayu der 

 Pararaton de oostkust niet zoeken mag, maar men er Maleiers ter westkust of in de 

 nabijheid daarvan in ontmoet, voeren ook de eerste berichten omtrent de Javanen 

 in de Sajarah Mélayu. Terwijl Java in dat boek reeds in den eersten aanvang' 

 met den naam van Majapahit wordt aangeduid, zie de plaats boven reeds vermeld 

 bij de behandeling van de mogelijke ligging van het Taïijung pura der Pararaton, 

 en dus daar het bestaan van dat rijk reeds in de elfde Qaka-eeuw verondersteld 

 wordt a ), geeft het boek eenige zeer opmerkelijke berichten over krijgstochten 

 door Java (Majapahit) ondernomen tegen de Maleiers in de Riaw lingga archipel 

 woonachtig, welke niet minder in een tijd vallen, dat Majapahit, volgens het bij 

 Hoofdstuk VI boven verkregen resultaat, nog niet bestond. In Hoofdstuk IV en X 

 nl. van de Sajarah Melayu is sprake van twee tochten door krijgslegers van 

 Majapahit ondernomen tegen Singhapura, de eene met een kwaden en de andere 

 met een goeden uitslag. 



Ook hier is het noodig de geschiedenis voor eene duidelijke uiteenzetting 

 iets hooger op te halen. 



Nadat in Hoofdstuk II het verslag over de tochten van Sang Sapurba ten 

 einde is gebracht, met het verhaal dat hij, na zijne ontmoeting met den vorst van 

 Majapahit, te Tanjung pura, zich naar Lingga, straat Sambor, begeeft en, van 

 daar door de koningin van Bintan naar Bintan geinviteerd, op deze plaats zijn 

 zoon Nila utama, die onderwijl met de dochter dier koningin, Wan Sri bini 2), in 

 het huwelijk was getreden, achterlaat, als hij zelf zijn tocht voortzet naar de bo- 

 venlanden van de Kwantanrivier, welke hij over Ruku en Tanjung balang be- 

 reikt en zoo koning van Mënangkabau, en voorvader der vorsten van Pagar ru- 

 yung wordt, bericht Hoofdstuk III de stichting van Singhapura, daar waar vroeger 

 Tëmasik (?) te vinden was, door Sang Nila utama, die nu den naam Sri Tribuwana 

 gaat voeren 3 ), en Hoofdstuk IV den dood van dezen vorst, die door zijnen zoon 



alleen een geographiseh ordelijke, maar er ook eene, die de veroveringen in chronologische volgorde opsomt. 

 Er dient Lier tevens gewezen te worden op de moeielijkheid den ouderdom van die kroniek te bepalen. Aan 

 het slot wordt als het jaartal der voltooiing Hijrah 1235, Ja, opgegeven. Wat bedoeld is de voltooiing van 

 het boek of van het hds. wordt niet duidelijk gezegd. Hijrah 1235 is te verbeteren in Hijrah 1230, dit jaar 

 een jaar Ja zijnde, terwijl 1235 een jaar Alip was. Dit laatste zou ook beantwoorden aan 1819 A. D., toen 

 Raffles, in wiens verzameling Dulaurier het boek aantrof, Indië reeds verlaten had. 1230 Hijrah = 1814 A. D. 

 Op een vrij laten tijd van vervaardiging wijst, niettegenstaande het afbreken van het verhaal reeds bij het punt 

 tot waartoe de schrijver gekomen was, en waarna Pasay's geschiedenis nog een heel eind zou kunnen worden 

 voortgezet, ook het vele Javaansch dat men in den tekst aantreft, en de vorm waarin het optreedt, welke die 

 is van het Javaansch in de Maleische wayang -verhalen en Pafiji-legenden. 



1) Men houde hierbij echter in het oog, dat, zooals de inleiding van den schrijver bij de Sajarah 

 Mëlayu vertelt, dit boek in 1021 Hijrah = 1612 n. Chr., vervaardigd werd. 



2) Zijne moeder was Wan Sundari, de dochter van Dëmang Lebar daun. 



3) Dat de namen i_J.Ü.*> en *U»l Xó ontleend zijn aan die van de beide widadari's Suprabhfi 



en Tilottama., evenals lLAjJI*, zie beneden, aan dien van Menaka, merkte van der Tuuk reeds op, in Ba- 

 taksch leesboek, IV, 11a. 



