Tot kenschetsing van de taal van een geschrift staan twee wegen open, 

 men kan er eene verhandeling over schrijven, en men kan er eene voorstelling van 

 geven in den vorm van een woordenboek. 



Aan de laatste wijze van doen werd hier de voorkeur geschonken, omdat 

 men daarmede den weetgierige de gelegenheid opent zelf alles te controleeren en 

 een gepast overzicht te krijgen van wat er wèl en wat er niet voorkomt, beter 

 nog dan door een verhandeling, waarin allicht het ]een of ander onbesproken 

 blijft. Ook was in dit geval de lexicographische voorstelling daarom aanbeve- 

 lenswaardig, omdat zij ook later beter in staat zal stellen het Javaansch van de 

 Pararaton, waarvan de tijd van vervaardiging niet geheel onzeker is, te vergelijken 

 met dat van ouderen tijd en de latere phasen. Hoewel niet zeer omvangrijk, le- 

 vert de Pararaton toch het gros van de meest frequente woorden, terwijl de hier 

 en daar vrij levendige stijl ook het aantal woordvormen niet onbeduidend deed 

 zijn. Volledig opgegeven wat men er in aantreft, zal een geordende woordenlijst 

 de legger kunnen worden voor verdere onderzoekingen, en wat juist veeltijds ont- 

 breekt, waar men zich tot mededeelingen bepaalt, de directe gelegenheid tot het 

 controleeren van de waarde van het gegevene tegenover het geheel, dat mist men 

 bij de behandelingswijze die hier gevolgd werd, zeker niet. 



De volgorde bij de rangschikking in acht genomen is die van het Javaansche 

 hanacarakan, met de gewone veronachtzaming der klinkers, welke eerst in tweeder 

 instantie daarbij in hunne waarde gelden. 



Wat de spelling betreft, — en dit geldt ook voor den tekst boven, — dient 

 er op gewezen te worden, dat de h ook aan het begin van een lettergreep naar 

 alle waarschijnlijkheid stom is, doch bij het transcribeeren behouden werd eensdeels 

 waar men haar werkelijk voorkomen in het oud-Javaansch kan staven, en ander- 

 deels daar waar er geen samenloopen of samentrekking heeft plaats gehad, en 

 men dus met hiaten te doen heeft. 



Daar boven de tekst in zijn geheel van woord tot woord vertaald werd, 

 werd het overbodig geacht, hier de vertaling der enkele woorden nog eens te 

 herhalen. Betreft het gewone, alledaagsche woorden, als anak, harep, enz. bijv. 

 dan kan zij wel veilig altijd achterwege blijven; waar de vertaling nioeielijkheden 

 levert of onzeker is, daar geven de niet ontbrekende verwijzingen dadelijk den 

 weg aan om elders, in de vertaling, te vinden wat men zal willen zoeken. 



