VII 



III. het vormen van de gebiedende wijs: in het aktief door de onbepaalde wijs 

 en in het passief door de onbepaalde wijs met afwerping van den neusklank; 



IV. het gebruik van den derden persoon van het passief met «3 voor den pas- 

 sieven vorm van de gebiedende wijs; !) 



V. het afwijkend gebruik van de telwoorden, zie bij n° 349. 



Het gebruik van verschillende dezer vormen zou men weder onder een 

 andere rubriek kunnen brengen, t. w. II en III onder A III en IV onder A II. 



Wat II, III en IV der rubriek B betreft, zij hier in aansluiting bij den 

 tekst ten allen overvloede nog aangeteekend, dat de opgegeven nummers slechts 

 te beschouwen zijn als voorbeelden. Het zou een punt van nader, gezet onderzoek 

 moeten uitmaken, op welke woorden die vervormingen wèl en op welke zij niet toege- 

 past kunnen worden. Zooveel is intusschen zeker, dat ze zeer algemeen voorkomen. 



Behalve door het gebruik van andere woorden en vormen wijkt het Dja- 

 para'sch dialekt ook nog van het Sala'sche af door het accent. Kenmerkend is 

 verder, dat antwoorden als ^um ^Mtj «jimmi, Mwi;™?, enz. veel harder uitgeroepen, 



ja bijna uitgeschreeuwd worden. In ngoko komt dit intusschen niet voor. 



Ook het schrift wijkt in Djapara in sommige opzichten af van het Soera- 

 karta'sche type. Kenmerkend zijn bv. de lange soekoe's en het plaatsen van de 

 tjëtjak vóór de oeloe, bv. «j?. Verder wordt er veel meer dan te Soerakarta gebruik 

 gemaakt van verbindingen tusschen een aksara en de bijbehoorende pasangan. 

 Evenals te Soerakarta vindt men altijd verbonden de pasangan's na en nja (de 

 pasangan wa daarentegen soms ook niet). Maar verder vindt men bijna altijd 

 verbonden de pasangan's tja en da, zeer dikwijls de pasangan's ha, sa, pa, dja, ma, 

 ba en la en soms ook de pasangan da, terwijl te Soerakarta dit bij de tja, da en 

 ta slechts bij uitzondering, bij de overige zelfs slechts bij zeer hooge uitzondering, 

 zoo al ooit plaats heeft. Eigenaardig is ook het zeer veel voorkomend gebruik 

 van de voor de pasangan ta, ook als kleine letter. Verder wordt hier betrek- 

 kelijk zeer weinig gebruik gemaakt van de verbindingen «™ m en wn en schrijft 

 men daarvoor eenvoudig ^ ^ en cm. Eindelijk vinden de leesteekens veel minder 



toepassing dan in het Soerakarta'sche schrift. De adeg-adeg komt betrekkelijk 

 zelden voor en de pada-loehoer, -madya en -andap, de goeroe en de pantjak (o * 



en niet * o *, zooals men steeds opgegeven vindt) worden zelfs slechts bij hooge 



uitzondering gebruikt en dan nog waarschijnlijk alleen door meer geletterden in 

 navolging van het Sala'sche schrift. Daarentegen bezigt men algemeen de angka- 



1) Noot. Ook in Sala'sch Javaansch komt dit laatste, zij het dan ook meer bij uitzondering, voor. 

 Eigenaardig is dit gebruik van den derden persoon bij een werkwoordsvorm, die uitdrukt een handeling, te 

 verrichten door den tweeden persoon. Iets dergelijks komt intusschen ook te Sala voor bij de voornemende 



wijs meervoud in het passief, waar de derde persoon van ditzelfde passief met <tn gebezigd wordt in stede van 

 den eersten persoon. 



