XLI 
daar «de beelden ‘evenzeer als: de (bas-reliefs tot 
de “tempels “behooren ; waarin. of-waarbij-zij ge= 
plaatst zijn, en ‘het wegnemen. daarvan gelijk 
staat dan eene langzame: slooping:van- de: oude 
gebouwen zelven. “En waarlijk ;-wel waren zul- 
ke maatregelen’ noodig; want vallerjammerlijkst 
en veelvuldig zijn die sloopimgen geweest door 
menschenhanden  aangerigt. =Zoovlang ze sin den 
schoot eener weelderige vegetatie-of van-devaarde 
bedolven waren, heeft. de tand: des tijds ze: ge= 
eerbiedigd; ‘én’ verkeerden de trofsche tempels 
somtijds hog in ‘zulk veenew weinig  vervallem 
staat, dat “dev oudheidkenner van hunmên-tes 
gefiwoöordigen tot hünnen oorspronkelijken- toes 
stand gemakkelijke gevolgtrekkingen had kunnen 
maken,’ dat hij‘den aard van het gebouw met 
zekerheid had ‘kunnen bestemmen, en dat dé 
meest uitgewerkte arabesken ven het fijnste: lof: 
werk nog, in de volle pracht der Indische sculp= _ 
tuur, de wanden vefsierden- Maar naauwelijks 
had het menschelijk oog die schatten. van den 
voortijd in hunne schuilhoeken ontdekt, vof 
schefdige handen strekten zich naar hen uit: 
Het bijgeloof of de moedwil der inboorlingen; 
de nieuwsgierigheid der’ Europesche ingetetenen ; 
en de nationale hebzucht van vreemde over- 
heerschers ‘rukten de gebouwen, die eeuwen lang 
gestaan hadden, uit hun verband, ramen-de 

