Xx 
der Oostersche taal- en letterkunde toeleiden, dan 
stonden ze op zich zelve en alleen. Sir Wu- 
rIAM Jones was, in het laatst der vorige eeuw, 
de man, die een nieuw tijdvak voor de let- 
terkunde deed aanbreken. Hij had, in zijne vroeg- 
ste jeugd, zijne loopbaan als Oosterling , door 
een Latijnsch geschrift over de Aziatische poëzij, 
glansrijk geopend. Dit betrof echter slechts de 
talen van Voor-Azië; hij vermoedde toen nog 
niet, welke mieuwe wereld hem verder -zuid- 
oostelijk in Indië zou geopend worden. Hij was 
regtsgeleerde, en werd op rijpen leeftijd tot Op- 
perregter van Calcutta aangesteld. Hier schaam- 
de zich de voortreffelijke man niet, ofschoon 
met hooge waardigheden bekleed, de leerling 
van een’ Brahman te worden. Door zijn zeld- 
zaam talent om talen te leeren, maakte hij 
snelle vorderingen: en het waren deze vorde- 
ringen, het was deze studie van het Sanskrit; 
die hem het eerst overtuigden, dat de Ooster- 
sche letterkunde zich niet bepaalt hij Voor-A- 
zië, maar dat zij een ommetelijk geheel vormt, 
waarvan de grenzen niet zijn aftebakenen, be- 
stemd om tot een der grondslagen te dienen 
van de geschiedenis der menschheid, en waar- 
van ieder onderdeel dienstbaar is, om het ge- 
heel toetelichten en optehelderen. Dat denk- 
beeld, door hem aan Europa medegedeeld, ver- 
