XII 

















_De dichter brengt den lezer in-den der deb zang te 
in t paleis van den koning van Andrapoera. De oeil 
vorstin gevoelde zich gelukkig, omdat ze van hare: 
meédedingster zich bevrijd waande , en zich voor altoos 
in het onverdeeld bezit van haar’ gemaal meende ; 
mogen verheugen. Maar weldra wordt de misdaad door 
de vergelding achtervolgd. Op zekeren dag ging de, 
koning ter jagt. Bij toeval komt hij aan het verblijflj 
van Bripasaer. Verwonderd over dit nieuwe ge 
dat hij nog nimmer te voren in deze wildernis ont= 
moette, treedt hij het binnen, en vindt op een pächsd 
rustbed een slapend meisje, schoon als een engels 
Hij trachtte het te doen ontwaken , maar te vergeefs; 
Reeds bij den eersten aanblik was hij door hare schoons: 
heid getroffen ; en op den terugtogt naar zijn paleis; 
zweeft haar aanminnig beeld ‘hem onophoudelijk voor 
oogen, — Onder het voorwendsel van een tweede jagt; 
herhaalt ‘hij den volgenden dag zijn bezoek. Hij 
komt tegen den avond en vindt Brmasarr weer slaë 
pende. Ofschoon eerst in het denkbeeld verkeerende ;, 
dat het misschien een betooverd huis en eene betoóë! 
verde maagd was, ziet hij echter de bewijzen ‚dat zij 
sedert zijn vorig bezoek wakker is geweest. Bij het 
vallen der duisternis ontwaakt zij dan ook: Ze verhaalt! 
den vorst haar noodlot, zonder te weten , dat het’de’ 
koning is: ze ontdekt hem een geheim , waardoor zê 
voortaan’ ’s nachts ‘slechts deren kan; “en overdag 
door een’ onafgebroken slaap overvallen wordt. 
