XVII 
bevatten. Om dit te verklaren, en tevens te begrijpen , | 
waarom de Maleijers er toch uren achtereen naar 
kunnen hooren, geloof ik dat men de panton uit 
een ander oogpunt moet beschouwen , dan de beide 
zoo even genoemde voortreffelijke schrijvers gedaan 
hebben. In de eerste plaats moet men wel in het 
oog houden, dat ze gezongen wordt; en dat on- 
zin zich zeer goed laat zingen en toch de aandacht 
kan boeien, blijkt, dunkt mij , duidelijk genoeg uit 
vele Europesche liedjes. Ik meen onder anderen me- 
mig air in fransche vaudevilles, dat gedeeltelijk uit 
niets anders bestaat dan klanken (b. v. la, la, la, 
enz.) en ik vraag of het publiek van de eerste stad 
der wereld niet naar dien onzin, op eene aangena- 
me wijze gezongen, met genoegen hoort? Hoe kan 
het dus eenige bevreemding baren, dat een Maleijer 
de onzin van twee regels, uit den mond eener in zijn oog 
bevallige zangeres, en begeleid door de mn zijn oor 
welluidende toonen der 1 hana, regt schoon vindt, 
en dat hij aan het denkbeeld der twee volgende 
regels voor zijn verstand genoeg heeft? Men moet 
dus in de pantons niet iets zoeken, wat de dichter 
er niet in gelegd heeft, want dat zou natuurlijk zeer 
moeijelijk te vinden zijn. Wanneer er soms eenig 
verband is tusschen de twee eerste en de twee laatste 
regels, zoo als in de volgende op bldz. vw (105): 
