XXXVI 
aan zijne voorschriften niet getrouw gebleven; toch 
treft men in deze uitgave geen regelmatige spelling 
aan. De reden hiervan is te zoeken in mijn verlan- 
gen, om den lezer in alle opzigten terug te geven, 
wat ik bij de Maleijers gevonden heb: en ik heb 
bij hen nummer, en ook niet in mijne drie codices van 
de sjaïr Bidasari , eene. gelijkvormige orthographie 
aangetroffen. En lek het isniet te verwonderen, dat 
zij die niet, bezitten. Vooreerst toch is hun alpha- 
BEL een vreemd eigendom, dat zij van de Ara- 
bieren ontleend en op oor taal hebben toegepast: 
en in de hoofd- en grondklanken van beide deze 
talen is zulk een groot onderscheid, dat zij zelfs ver- 
Bld zijn geweest, in die toepassing, verschillende let- 
ters er bij te voegen, om alle klanken te kunnen 
uitdrukken. De spelling van het Maleisch met deze 
Karakters is dus natuúrlijk meer afhankelijk’ van’ het 
gehoor, dan gegrond op vaste beginselen: en daar 
ùu de uitspraak van het Maleisch op onderscheiden 
plaatsen onderscheiden is, kan het wel niet anders, 
of de Maleijers moeten SRA in hunne schrijf- 
wijze verschillen. Bovendien staat bij hen niet zoo 
zeer eene wetenschappelijke regelmatigheid, als de 
zacht om duidelijk te wezen , op den voorgrond, en 
ES zij zich dus geregtigd , om een letter meer of 
pais te schrijven, al naar mate in hun oog de dui- 
elijkheid het vordert. Geeft b. v. de zin aanlei- 
ding ‚ dat men zou kunnen lezen jl Indra „terwijl 
