(2) 
Toen hij dit gewaar werd 
Gloeide de liefde nog meer in zijn hart, 
En ’t was als of hij een diamantmijn had gevonds 
Nu hij zijne gade zwanger zag. 
Eenigen tijd ondervond hij in zijn koninkrijk 
Ongestoorde vreugde en blijdschap: ä 
Maar ’t oogenblik kwam, dat hem droefheid te beurt 
En de vorst den zetel van zijn rijk verliet. | 
‘t Gebeurde op zekeren dag | | 
Dat een wilde vogel uit den hemel nedervloog 
Een garoeda, een magtige vogel, | 
Die het land geheel verwoestte en vernielde. 
Hij kwam met zijn klaauwen en een vreesselijk geschreeu 
Allen, aanzienlijken en geringen, waren in ei en’ Kk 
Het pbhóeke land was beangst en bedroefd , 
En men vlood her- en derwaarts henen. | 
Toen ‘het volk voor den vorst verscheen, M 
Hoorde deze het rumoer ‚ als det van eenen A krij 
Hij vroeg onstuimig: | | Le 
(Van waar dit oproer! did eis: 
Loodra hij den vorst hoorde spreken L 












«Doorluchtig heer! eee vorst! | 
«Wij allen worden gekweld door eenen a od. 
Als de koning hem dus hoorde spreken, 
Verbleekte zijn vriendelijk gelaat. "GE 
De mantris stonden op en sloegen zich op de bors 
_ De angst van den vorst was te grooter ‚LEN 
Dewijl de vorstin zeven maanden zwanger was; « 
Zijne ontsteltenis steeg al meer en meer: 
