







(1) 
(U te aanschouwen verscheurt mij het hart 
«Als of het met een mes van een wordt gereten : 
«Ach mijn kind, teeder ligchaam, - 
«Uw vader is u genegen, als door een tooverdrank, 
«Uw vader verlaat u — dat gij gelukkig 
(En gezond moogt zijn en leven!” » 
De prinses was door haar’ vader in slaap gewiegd, 
Het vorstelijke kind sluimerde : 
vorst nam het van zijn’ schoot 
En legde het neder op een’ fijnen doek. 
ij spreidde er een satijnen kleed onder 
En bedekte het met een gouden sindoes. 
e moeder zag het bitter bedroefd aan 
Haar gemoed was hevig ontroerd : 
Toen de morgen bijna aanbrak, 
Werd haar hart nog meer bekommerd en bewogen, 
Ze bedekte het kind met een’ gebatikten doek, 
Afgezet met juweelen, in den vorm van betel-bloesems. 
Zij omhelsde het kind, en kuste het en zeide 
Onder het storten van een stroom van tranen: 
«Ach mijn kind, gouden maagd, 
«Ik geef u over aan den Heer van het heelal!” 
De moeder weende, onder deze woorden, 
Het ligchaam van haar kind nat : 
«Ach mijn kind, zetel van mijn’ boezem, 
(Leef gelukkig, als uw moeder u verlaat. 
(Uw moeder is een rampzalig mensch 
_ «Den ganschen weg over is zij bedroefd — 
| Naauwelijks is haar hart een weinig verheugd geweest, 
Dewijl zij haar kind bij zich had — 
