(16) 
De vorst grimlachte en antwoordde niet. 
De vorstin grimlachte en vervolgde, A 
Terwijl zij de houding van den vorst gadesloeg : 
«Zoo dus uw houding is, — ‘| 
«Zoudt gij haar zeker huwen.” J 
De doorluchtige vorst antwoordde toen : É. 
«Mijn hoofd, mijn fijn bewerkt goud, Ì 
«Indien haar uiterlijk en geboorte u gelijk waren 
«Zou ik haar tot een lotgenoot maken van u.’ 
Toen de vorstin hem dus hoorde spreken , 
Beefde zij, en. vergat zich zelve, 
“egg 
Wierp een’ zijdelingschen blik (op den vorst); Öl 
Stond op, en verliet den vorstelijken zetel. 4 
Spoedig greep haar de vorst, Ü» 
Die met haar wilde kortswijlen, en zeide : 4 
«Goud, robijn, dierbre geliefde, al 
«Wees niet vertoornd, bid ik u! GE 
«Loot van mijn hart, licht mijner oogen, » 
«Voed geen achterdocht in uw gemoed < 
«Omdat gij mij gevraagd hebt, Kel 
cAntwoordde ik u.” 4 
De vorst at sùra k 
Omhelsde haar, kuste haar, en gaf haar een sepah, 
Hij streelde en vleide haar, en vernederde zich voor haar. 
„Toen werd haar gelaat weder vriendelijk. 
Zij hoorde naar zijne zachte, welluidende lief ee 
_…_ Ze speelden en boertten en rustten uit. 
Maar het hart der vorstin bleef zwaarmoedig, 
Ze zat te treuren als een uil, 
En dacht bij haar zelve: 

