


















en (19) 
(Al dien: tijd) had de’ vorstin niet gegeten’, 
| _Wegens de droefheid, die zij gevoelde. 
De goudsmid boog zich en bragt 
Den waaijer, dien hij gemaakt had. 
De vorstin nam dien’ aan en lachte: 
| Toen zij zag dat de eri wetge was 
Er er-zoo geen twee waren, 
| Onder de kleedingstukken der Javaansche vorstinnen. 
e vorstin vond er behagen’ in, dien te beschouwen’, 
| En riep de vier dayangs te zamen. 
dk verzoek u dayangs „ gaat, 
«dk wil u een’ geheim toevertrouwen, 
(Gaat dayangs, bid ik us, 
dn de kampong der saasneeh ae’ 
Om deze kleeding te vérkóop te’ bieden’ 
(En te vertoonen. 
Baat haar zien’ daw ieder die ’t verlangt „ 
«Maar geeft: haar niet aan anderen (uit uwe eeen). 
(Biedt deze kleeding: te koop aan’, 
«Maar noemt den’ prijs’ niet. 
(Ziet dan overal naauwkeurig toe, 
(Of er ook iemand is, lief en schoon, 
Uitstekender dan’ mijne eigen’ schoonheid; 
( (Vindt gj die)’ keert dan: spoedig: minibar 
kAls gij mijn verlangen: volbrengt, 
|_ «Dan wil ik u al gever wat gij begeert, 
Dan zal ik-u alle vier verhoogen 
«En u tot opzigtsters van ’t- ri verheffen.” 
p dayangs waren te vertrouwen , 
Te namen afscheid en vertrokken. 
