(28 ) 
De daijang Tsenpra Meuner antwoordde: ü 
cAls’t twee timbangs was „zoudt gijhaar durven koopen ® 
De koopman grimlachte en zeide: 
dk ben wel arm en niet rijk, | 
«Maar omdat mijn kind mijn oogappel is, ) 
«Zal ik, kunnen of niet, den waaijer koopen.” 
Het goud werd gewogen en gegeven; ) 
_ De daijangs bogen zich en vertrokken; | 
Ze kwamen terug bij de vorstin 
Die, haar ziende, haar toeriep: «kom hier.” 
Daarop fluisterde de vorstin haar toe: 
(Hebt gij kunnen rondzien?” 
De daijangs bogen zich en zeiden: «Ja! 
(En hebben met slimheid gesproken.” 
Ze traden alle vier in ’t slaapvertrek der vorstin, « » 
En bogen zich langzaam, en zeiden: 
(Door de overmaat van uw geluk + 
«Hebben wij het verlangde gevonden. 
«Wij hebben verscheiden kampongs doorgeloopen,  » 
«En ons vermoeid door ginds en her te loopen, 
«Wij hebben dorst en honger geleden, E 
«En ons vreesachtig hart werd moedig. 
«Wij zijn overal rond geweest. Î 
(En wij allen weten thans duidelijk 
«(Dat er in onze oogen niemand bevallig is 
(Dan onze doorluchtige vorstin. | 
(Er was echter een kampong van kooplieden fe 
vRiÓjke en aanzienlijke menschen, 
(De weg was er eng en moeielijk ) 
(En naauw door (vele) dubbelde omheiningen, 

