(48) 
„Dang Srenpam: bragt het avondmaal op. 
De koning zette zich neder en noodigde (zijne gemalin) uit: 
(Kom mijne lieve, laat ons eten!” 
Hij stond op en ging naar. haar toe 
En zij liet hem naast zich zitten; 
Hij lachte en sprak, 
Regt vrolijk, als hij was 
Nu hij de jeugdige bedoewandas 
Te paard met het zwaard had zien strijden. 
«Mijne dierbre, koninklijke vrouw, | 
«Hoe hartelijk hebt gij mij lief; [uithouden, 
«Ofschoon gij ’t van honger en dorst niet langer kondt 
«Toch hebt gij gewacht, om met mij te eten.” 
Zoo at de doorluchte koning 
Al vleijende en liefkozende: 
Nadat hij den maaltijd geëindigd had 
Ging hij naar zjn slaapvertrek. 
Ondertusschen was Brasant diep hedroéfd 
En stroomden hare tranen, 
Ze zat daar in stikdonkere duisternis 
En kon tot niemand spreken. 
Ze dacht aan hare ouders 
En zat daar gansch alleen. 
«Groote God, waarom 
(Ben ik in dezen toestand!” 
Ze was zeer bevreesd en beangst 
Nu ze daar zóo alleen zat. 
Ze wilde haar minnen en zoogsters zoeken 5 
Als of ze nog in haar eigen woning: was. 
