(44) 
Zoo gevoelde ze haar smart, tôt diep in den nacht, É 
En weende, en dacht aan hare moeder. rt ci 
«Wie is dat?” vroeg de koning,” E 
«Wier weenende stem daar zoo liefelijk klinkt.” 
Naauwelijks hoorde de ‘koningin deze woorden, _ 
Of ze trilde en sidderde in haar gemoed. 
«Wat gaat ons dat aan °”’ (riep zij) | 
Ct Zal een kind wezen, dat in ’t duister rondtast.”_ 
’t Hart der vorstin was hevig ontgloeid 
‚ Ze liet (Brpasarr) verbieden (te weênen). 
Vreesselijk. was ze vertoornd — 
Maar ze hield zich in en wachtte tot den wochen. 
Onderwijl bleef Bmasanr bitter weenen | N 
Zoodat allen, die’t hoorden „ervan aangedaan werden: 
Gedurig riep ze om haar moeder E: 
En schreeuwde ’t uit, dat ze terug wilde keeren. 
Al de dayangs kwamen toeschieten- | 
Om Brmasar1 te zien, 
Maar ’t vertrek was dpf de vorstin gesloten, 
Niemand kon er binnen komen. 
Daarover stond Bmpasarr verbaasd 
En dacht bij zich zelve: 
«Wat heb ik de vorstin toch misdaan, 
«Dat ze zoo vertoornd‘op mij is. 
Toen het nu morgen geworden was 
Ging de koning weder naar ’t pavilioen, 
En de onrustige koningin 
Opende de deur (van Bmasaar! s vertrek) en trad alleen 
Zoodra Bmásanr | t 1psd [binnen. 
De vorstin” Lira ‘Sanr ‘gezien had, 
E 
À 
” 
Mi 
& 
| 
