(52) 
«De koopman en zijne vrouw groeten u, 
(Zij verlangen Brpasarr terug te hebben. 
Toen de vorstin deze woorden hoorde 
Werd haar gelaat gemelijk : 
Ze wierp een’ vertoornden blik op (de dayang) en zeide: 
(Hebben ze mij haar kind niet gegeven ? 
(Naauwlijks is ze weinig dagen hier, 
(En nu kunnen ze hun veh reeds niet meer 
«Is dat misschien ook uw eigen verzoek, [bedwingen. 
«Of is de koopman werkelijk zoo ? 
«Ik heb immers zelf gezegd, 
«(Dat het meisje kan gaan en komen. 
«Indien Brmmasarr huiswaarts wil keeren 
«Kan ik dan zelf haar niet laten brengen?” 
Toen de dayang deze taal vernam 
Boog zij zich en vertrok, zich op de borst slaande. 
Bitter bedroefd zijnde, 
Omdat ze het meisje niet had gezien. | 
Ze wilde naar haar vragen — maar was verschrikt 
Op ‘tzien van het vergramde gedrag der vorstin. 
Ondertusschen hoorde Bmasarr 
De stem der dayang 
En voelde zich ’t hart in den boezem verscheuren, 
Dewijl ze haar niet kon zien, 
En zoo gaarne tot haar wilde spreken 
Om hare ouders berigt te zenden. 
| 
Nadat de koning den volgenden morgen 
Weer naar buiten was gegaan naar zijne mantris, 
Spoedde de vorstin zich op nieuw naar ’t vertrek 
