(59) 






Van medelijden en mededoogen. 
e zeiden ontsteld en verschrikt : 
Terwijl hare tranen stroomden : 
«Ach lieve ! maagdelijk goud ! 
_ «Wat zullen wij toch zeggen 
IvAls uwe ouders u zien — 
(Dan sterven ze zeker van ’t slaan op hun borsten. 
(Ze gaven haar aan den koning 
«Omdat ze zoo volkomen op ons vertrouwden !” 
laar de koningin gebood toornig, 
| Terwijl de kleur van haar gelaat vuurrood was: 
«Wat hebt gij nog te zamen? | | 
fl «Brengt haar huiswaarts, die ongelukkige ! ee 
Nu de dayangs hoorden 
N Dat de vorstin zoo uitermate vertoornd was, 
Namen ze ’t meisje op haar schouders 
En droegen haar spoedig huiswaarts. 
Toen de avondschemering gevallen v was (gingen zij), 
En kwamen te middernacht aan. — 
Bipasanr werd uit (het paleis) gebragt 
Terwijl het donkere maan was. 
Ze kwam bij haar ouders aan 
Gedragen door de huilende dayangs. 
De koopman verschrikte en vroeg : 
«Wat is dat? — Wat? — Waarom ? 
«Wat brengt gij hier dayangs ? 
«(En waarom neemt gij zoo veel moeite ?” 
De dayangs antwoordden : «Kom hier ! 
«Dewijl zij haar gunstig was, gaf zij haar een ander 
Daarop leiden de dayangs haar neder — kleed ” 
