(60 ) 
De koopman en zijne vrouw ontstelden, 
Weenden en gevoelden wroeging des gemaords: jh: 
En omhelsden en kusten Brmasari. 
«Ik vertrouwde” (zoo riep hij) «op de vorstin, 
«Daarom gaf ik haar Brpasárr, 
«Ik stond haar af, al wat zij verlangde, 
«En zond haar dagelijks bewijzen van eerbied. 
«Ach ! mijn jeugdig, voortreffelijk kind 
«Wat hebt gij toch misdaan, 
(Dat de vorstin u dus heeft gestraft ? 
«En dat uw toestand zóó is geworden ? 
«Dagelijks vroeg uw vader (naar u) 
«Aan de dayangs van Laa: 
«Ze zeiden (dan), dat de vorstin 
(Brmasar1 zeer genegen was. 
«Ik vertrouwde dat geheel, 
«Te meer dewijl de dayangs u ook beminden… 
«Omdat ik geloofde, “wat ze mij zeiden, 
«Heb ik u naar ’t paleis gezonden — 
(En is het hart der vorstin nu in staat 
«Bipasarr dus te mishandelen ? 
(Ze neemt haar zeven dagen bij zich 
«Tot ze dood is, en zendt haar nu terug. 
«Ach mijn kind van aanzienlijken bloede, 
«Gij bedroeft het hart van uw’ vader, 
«Zijn gemoed wordt verscheurd (van smart) 
«Nu hij u niet meer hoort spreken. 
«Spreek tot uw’ vader, mijn kind, 
«Mijn hoofd, juweel aller vrouwen, 
(Tak “van mijn hart, geslagen goud, 
