(61) 













«Waarom stelt gij mij niet gerust ? 
(Ach mijn kind, mijn Brmasarr, 
«Waarom zwijgt gij en spreekt niet ? 
[Vertroost uwe ouders, — 
«Maar eensklaps zwijgt gij 
dk vraag u en gij antwoordt niet, — 
«Zijt gij boos op uw’ vader 
«Sta op mijn kind, sta op, 
(Sta op, om met uwe voedsters te spelen. 
«(Gij slaapt zoo vast mijn voortreffelijk kind — 
(Daar komt uwe moeder — verwelkom haar toch. 
{cWaarom zijt gij zoo door aandoening overstelpt, 
«Als iemand, die zeer ontroerd is? 
JeGevoelt gij geen mededoogen, mijne lieve, 
_ Uw’ vader bijna zinneloos van smart te zien ? 
«Onophoudelijk wordt mijn hart verscheurd, 
[* «Omdat gij, dierbre, verloren zijt.” 
oo weende de kooprhi langen tijd: À 
«Gij zijt, mijn kind, als de schaduw eener godin, — 
«Als gij verloren gaat, reine ziel, 
Dat uwe ouders dan met u omkomen ! | 
«Wat heb ik nog te levens. 
Als gij sterft, dan wil uw vader ook van hier. 
(Dan is het zijn deel geworden, | 
«Vroeg en laat zijn verlangen (naar u) te beteugelen. 
«to Mijn God! ik begrijp het niet 
ct Gaat mijn begrip te boven. 
{Dat mijn kind dit onheil heeft getroffen 
ls alleen het werk dier dayangs /” 
De gansche kampong der kooplieden weende luid 
