
(62) 
Ze wierpen zich op den grond, als 't geraas van den 
Hun hart gloeide als of ze verbrand werden, … [donder 
Le wilden spreken, maar konden niet van. smart. 
De koopman sprak verward, ol 
Verhaalde zijn ongeluk, en vroeg er naar. 
De dayangs waren aangedaan 
En stortten tranen. 
Zachtkens zeiden ze: 
« Spreek niet zoo luide en pm | 
«Wij zijn slechts geringe dienaren — Kl 
«Als het eens aan de vorstin berigt werd — 
«o Wij zijn zeer bevreesd 
«En beangst dat de vorstin het hoort. | 
«Als dit het werk was van iemand van ons gelijk 
(Dan zouden wij 't aan den koning bekend makend 
«Maar wat zullen wij nu zeggen ? — | n 
«(Wat anders dan) dat het ons noodlot moest wezen 
«Wees tegen ons niet vertoornd 5 
«Ons voornemen was niet slecht, 
«Het doel van ons gemoed was, 
«Uw kind groot en magtig te zien. 
«De koning weet van dit alles niets, — 
«De vorstin is zeer achterdochtig!’ 
De koopman en zijne vrouw dachten: \ 
«Juist zijn de woorden der dayangs, | 
«De handelwijze der vorstin is die eener jaloersche ; 
«Zeker was ze verbitterd op Brpasanr.” | 
Toen de nacht ver gevorderd was, cn 
Zeiden de koopman en zijne vrouw : | 
«Welaan dayangs, ‚Ò 
a 
rn 
nf 

