
(65 ) 
Naauwelijks zagen dit de koopman en zijne vrouw, 
Of hun gelaat helderde op. 
Bipasari opende de oogen, en 
B __Zag zich zelve op haar eigen rustbed, 
En hare ouders bij zich. 
Le staarde hare voedsters en zoogmoeders aan. 
Le wilde spreken, maar kon niet; | 
Hare tranen vloeiden. | 
Langzamerhand keerde ze zich om 
_ En hief de oogen naar hare ouders op. 
Toen de koopman zag 
Dat Brmasari weder bij was: gekomen, 
Nam hij haar op zijn schoot, liet haar zitten , 
Liet rijst komen en bood ze haar aan. 
Haar ligchaam was als een ingestorte heuvel, 
Ze kon niet opstaan, 
Door de pijn van al haar leden. 
De koopman diende haar wat rijst toe. 
Bipasarr herstelde een weinig 
En kon zich zelve verplaatsen (op het rustbed)._ 
Toen ze zich de handelwijze der vorstin herinnerde, 
Begon ze bitter te weenen. 
De koopman en zijne vrouw wischten 
Haar de tranen af. 
Ze boden haar allerlei eten aan, 
En al;-waar ze veel van hield, gaven ze haar in den 
Zachtkens fluisterde ‚de koopman : | [mond. 
«Mijn kind, mijn Bipasarr „ | 
«Wat hebt gij toch misdaan, 
«Dat de vorstin u, dus heeft vergolden ?” 
ED 
