(89) 
De hoeloebalangs spoedden zich naar den vorst. 
_— De koning zeide lagchende: 
«Komt, jeugdige hoeloebalangs, 
_(Verbreekt al de sloten, die hier zijn.” 
Naauwelijks hadden de hoeloebalangs dit gehoord, 
Of ze gingen 
En verbraken zonder moeite de sloten. 
Nu verblijdde zich de koning 
En, nadat de deuren waren geopend, 
Begaf hij zich alleen naar binnen. 
Al de mantris waren bitter bedroefd, 
Uit vrees dat hem eenig ongeval mogt treffen. 
De vorst ging alleen naar binnen. 
De mantris riepen: Laten wij u verzellen;, 
«Want er zijn vele duivelen en spoken 
(Die zich nu misschien verschuilen en stil houden.” 
De vorst hoorde de oude mantris dus spreken 
„En antwoordde vrolijk: 
«Neen eerwaardige mantris, ik wil u niet medenemen, 
«Laat mij alleen naar binnen gaan: 
«Weest niet verontrust 
__ «En spreekt er niet meer over: 
«Als God eens iets bepaald heeft, 
(Dan kunnen zijne bepalingen. nimmer falen. 
«Zelfs al moest ik branden in het vuur, 
__«Dan nog zou ik op God vertrouwen, 
«Zijne besluiten kunnen niet falen; 
«Hij zal mij zeker van alle ramp bevrijden. 
«Wij menschen hebben geen. magt. — 
«Ik verlang dit verschijnsel eens te zien, 
