(92) 
De koning dacht bij zich zelve: 
«Zou dit het kind zijn van een hemelsch wezen ? 
«Of zou ze, toen ze iemand zag naderen, 
«Slechts veinzen te slapen en zich bedekt hebben. 
«Waarom” sprak de vorst: 
(Sluit zij onafgebroken de oogen ? 
(Ontwaak, kom hier, laat ons kennis maken, 
«Laat ons elkander lief hebben en vrienden worden.” 
Zoo riep hij tot drie maal toe k 
Maar er was geen beweging in te bees. 
Nu begaf hij zich zelf op het rustbed, 
En dacht bij zich zelven: 
«Indien het .een duivel of een spook is 
(Waarom houdt het dan de oogen geen. f 
cAls het weigert te spreken 
(Dan zal het zeker ‘van het rustbed vlugten (als ik 
«Misschien is het. wel eene doode, [nader): 
(Die hier door haar vader is bijgezet” | 
Op die wijze werd de koning 
Al meer en meer moedig. | 
Er verspreidde zich een liefelijke geur, … [boom. 
23 
Maar het ligchaam was onbewegelijk als't hart van een 
Hij ontdekte aan de eene zijde een betel-doos, 
Gevuld met sir en pinang. 
Toen veranderde hij van gedachten : 
«Deze mensch schijnt eene vrouw te wezen, 
(Die inderdaad schijnt te leven, 
«Maar slechts beschaamd is, 
«Zeker is ze een hemelsch wezen 
«Maar misschien uit eene vorstin geboren.” 

