(93) 
Nu naderde de koning digter bij 
Opende het laken, waarmêe Brmasan: bedekt was, 
En naauwelijks zag hij haar 
Of hij stond, sprakeloos van. bewondering, 
Want haar gelaat was als een schilderij. 
Hij verloor zijn denkkracht , | 
En hij was ten einde raad : 
(Ontwaak, mijne lieve, ontwaak |” 
En met een nam hij Bma op 
En omhelsde en kuste haar, en riep uit: 
«Neen, lieve, wees voor mij niet bedeesd, 
saat mij uwe stem hooren, 
(Mijn goud, mijn robijn, mijn maagdelijk juweel, 
(Uw ziel is aan mijn hart gesnoerd.” 
Op nieuw omhelsde en kuste hij haar, 
En zong haar verschillende liederen toe: 
«Mijne lieve, gij krijgt uw bewustzijn niet terug, 
«Wel staar ik u aan maar gij ligt geheel in bezwijming, 
Ct Is toch duidelijk dat het een mensch is 
«Daar ik haar ademhaling bemerk.” 
De koning kon van zijne verbazing niet terug komen 
En verloor zijn verstand : 
(Hoe zijn uwe oogen dus gesloten” (zoo riep hij) 
(Sluimer niet te lang, mijne lieve ! 
(Uw gelaat is keurig schoon, 
«Onwaardeerbaar voor mijn gevoel, 
«Mijn geestvervoering is onuitsprekelijk” 
En hij omhelsde en kuste haar op nieuw en vleide zich 
Nu nam hij sers uit den betel-doos [bij haar nêer. 
En leide de sepah daarvan er in neder. 
