
(95) 
Maar de doorluchtige vorst __ 
Was zinneloos van liefde voor Bipasanr. 
Eerst toen hij de stem van den mámtri vaker 
‚Kwam hij ‘weder tot bezinning. 
Hevig was hij aangedaan en btroerd. 
Hij omhelsde en kuste haar en zeide : 
(Tak van mijn hart, glans mijner oogen, 
dk verlaat u mijne lieve, mijn maagdelijk En, 
Daarop bedekte hij Bmasart 
Met een laken, sersurie genaamd. 
(Ja mijne lieve, gij zijt als een engel, 
«Morgen kom ik zeker terug.” 
Toen verliet hij het rustbed;, 
Vol kommer en droef heid, 
ZLoodat hij niet spreken kon 
Even als iemand die verbijsterd is. 
Na twee of drie schreden, keerde hij terug: 
«Ach mijne lieve, ach mijne lieve; 
«Mijn hart wordt vreesselijk verscheurd 
__ «Bij ’t aanschouwen van u; amijne schóone.” 
Nog eens omhelsde en kuste hij haar, en riep uit, 
Als of hij wakend droomde : 
(Ja mijne lieve, indien gij wezenlijk dood waart, 
«Dan zou mijn hart u niet zoo beminnen; 
(Als ik u met aandacht beschouw 
(Dan leeft gij, mijne lieve, dan zijt ge niet dood. 
(Zijt gij misschien vertoornd? 
(En daarom zoo ontroerd in uw gemoed ?” 
Nu bedwong de vorst zijne aandoening, 
En vertrok naar buiten. 
