(96 ) 
Daar vond hij de mantris bij elkander zitten, 
Te mompelen en hevig opgewonden. 
«Waarom, o koning ! vertoeft gij daar zoo lang 
«Als of gij gehoor verleent in uw paleis? 
«Wij, uwe geringe onderdanen, 
«Vreesden, dat u eenig. onheil trof. 
‘«Wat is daar toch vreemds te zien, 
«(Dat gij zoo onvoorzigtig zijt ?” 
Lagchend antwoordde de vorst: 
(Er is daar volstrekt niets te zien.” 
Nu bemerkten de mantris, dat zijn gelaat verduisterde 
Ze naderden langzaam, zich buigende, en zeiden :_ 
ct Schijnt ons toe, o koning ! 
(Dat gij zeer bekommerd zijt.” 
Lagchend antwoordde de vorst: + 
«Geen de minste ontroering kwelt mijn gemoed. 
(Maar dewijl ik pijn gevoelde in- mijn hoofd 
Viel ik er op een rustbed in slaap. 
ct Is zeker het verblijf van duivelen en geesten 
«Maar ze houden zieh verscholen: 
«Toen ik de stem van den mantri hoorde, 
«Schrikte ik en ontstelde.” 
Loo sprak de koning, stond op, 
Sloot in persoon de deur der woning , | 
En zeide: «Komt, mantris, keeren wij huiswaarts, » 
(Opdat de duivelen misschien niet hier komen.” 
Dit keurden de mantris goed, 
Want ze waren beangst en weifelend. 
Toen keerde de koning terug 
Omringd van zijne mantris. 
