(119 ) 
Als zij u met mij willen laten vertrekken; 
(Dan zal ik hun geven al wat zij verlangen.” 
't Hart van Bimasarr schrikte 
Toen zij deze woorden van den vorst vernam; 
Ze wist niet hoe ze zich zou redden, 
En vreesde dat de vorst haar naar de negerie zou voeren. 
Le weende daarom onophoudelijk 
En dacht bij zich zelve: 
«Indien dit zijn toeleg is, 
(Dan zal ik zeker moeten sterven. 
«Wanneer ik niet tot hem wil spreken, 
«Dan zal hij mij eveneens mede nemen. 
«Mijne ouders, die mij zoo hartelijk beminnen, 
( Lullen dike niet eens vernemen dat ik dood ben. 
«Ik verfrouw die zaak niet, 
«Want de vorstin is vol ste en bön 
«En al verwijt ik het dan ook later den koning 
__ «Foch ben ik in haar netten gevallen. 
(Voor ik nog haar mededingster was geworden, 
«Was haar gedrag reeds zoo (veevaderlijk); 
«En als ik nu haar’ echtgenoot ríeem 
(Dan zal haar spijt nog grooter worden.” 
Nu kon Brmasarr haar gevoel niet meer bedwingen : 
Ze stond op van den schoot (des konings), 
Boog zich, met hare smart, voor den vorst, 
En zeide zachtkens : 
«Mijn koning, mijn doorluchte vorst, 
(De vrees belet mij te spreken. .… 
«dk, uwe geringe, onwaardige onderdaan, 
«Ben niet geschikt voor een’ koninklijken troon… 
