(122 ) 
Door den koning gedwongen 
Sprak Bmasarr nu de gansche waarheid. 
Nadat zij geheel het gedrag der vorstin had verhaald, | 
Stond de koning, toen hij dit hoorde, verbaasd. 
Een woedende toorn vervulde hem 
En tevens vermeerderde zijne liefde en mededoogen. 
«Zoo heeft ze dan gehandeld, die toorn Gods! 
«Ik had niet gedacht, dat haar bedrog zoo groot was. 
«Ik had nog niets van haar gezien, 
(Dat zulk een inborst bij haar bewees. 
«Maar heb er geen hartzeer meer over. 
«Gelukkig dat gij miet bezweken zijt!” 
Nu sloot hij Brpasarr in zijne armen, en zeide, 
Terwijl zij een stroom van tranen stortte 
«Tak van mijn hart, glans mijner oogen, 
«Spreek niet langer van die ei 
«En wees niet meer bekommerd, 
(Gelukkig dat we elkander dudenost hebben ! 
«Treur dus niet langer mijne lieve 
«Ik zal u een schooner troon geven (dan haar)” 
Nu kuste en omhelsde hij het meisj; pronk 
En was hevig ontroerd : 
(Mijne lieve, met uw beminnelijke inborst, 
«U zal ik in den dood vergezellen” | 
En Bmasanr weende - | 1 
Weende zonder ophouden, (en zeide :) 
«dk bedank u mijn vorst voor een troon, 
(Want ik vrees in de stad te komen. | 
«Keer liever, voortreffelijke vorst, | in 
«Naar nwe negerie terug. 


