(123) 
«Ik ben bang, dat de vorstin gewaar wordt, 
«Dat gij zoo dikwijls hier komt. 
«Ik ben slechts eene geringe , arme onderdaan 
«Met geen bijzonder uitstekend gelaat :- 
«Laat mij dus blijven die ik ben 
(En bekreun u niet verder om mij.” 
De koning liefkoosde haar en zeide: 
«Mijne lieve, mijn maagdelijk goud, 
«Alle andere gevoelens zijn bij mij verdrongen, 
__«Doordien gij alleen in mijn hart zijt gegrift. 
(Verdiep u dus niet meer in gedachten hierover, 
«Ik zal u nimmer verlaten. 
(Thans wil ik terug keeren, en onderwijl bedenkdû; 
«Hoe ik uw levensgeest terug zal bekomen.” 
Zoo streelde en hefkoosde haar de koning, 
Maar zij boog het hoofd en zweeg , 
En toen de dag begon aantebreken 
Bezwijmde zij weder. 
Daardoor werd de koning verzekerd, 
Dat het zoo was als Brpasarr hem gezegd had. 
Een gloeijende haat voelde hij nu tegen de vorstin, 
En hevig was hij vergramd. 
Onder teedere aandoeningen —- 
Omhelsde en kuste hij het. meisje, en bedekte 
Haar tenger ligchaam met een wit kleed. 
__Daar lag ze te slapen, als een doode. 
Nu wordt er gesproken van de mantris. 
Gemelijk wachtten ze noe altoos den koning. 
