(124) 
De ferdana mantri ging 
Alleen den koning roepen : 
Verscheiden malen sprak hij luide 
Den koning eerbiedig toe : 
«o Heer, o Kalif, o doorluchte koning 
«Wilt gij niet weder vertrekken ?” 
Als de vorst dit hoorde 
Werd zijn gemoed nog heviger geschokt. 
Hij omhelsde het meisje en zeide: 
(Dierbre van mijn hart, ik verlaat u mijne lieve, 
«Ik verlaat u mijn ziel, ik verlaat u mijn leven, 
«dk verlaat u, berg van geslagen goud ! 
«Maar wees niet bedroefd, 
«Morgen vind ik u weder. 
dk verlaat u mijn meisje, teeder bijfchaam; 
«Treur niet, mijne dierbare, _ 
«Zend gebeden voor mijn welzijn omhoog, 
(Opdat ik spoedig terug ben. 
«Ik verlaat u, vlekkeloos reine, 
«Ik verlaat u, berg Mana Rorra! 
«Geen oogenblik zal ik u vergeten 
«Morgen ontmoet ik u weder. 


dk verlaat u, lieve, met uw schoon gevormden boezem! {| 
cIk- stad: u mijn ziel, met uw ligt et kleur! 
«Morgen zie ik u weder, 
«Beween mijn gezelschap niet te zeer, 
«Ik verlaat u, dierbare, met uw schitterende kleur ! 
«Treur nief zoo bitter, 
«dk wil vertrekken 
«Maar morgen terug komen.” 

