: (126 ) 
De vorstin lachte van blijdschap, … 
Geloofde wat hij zeide, : 
En beval hare bedienden El 
Op nieuw voorraad in gereedheid te brengen. | 
De koning schertste nu en stoeide met haar 
En veinsde haar boezem te streelen. 
Daar voelde hij, dat de visch er werkelijk was, 
Zoo als Bima hem gezegd. had. 
Nu beval hij 
De penakawans en bedoeandas : 
«Ik beveel, dat de mantris, ouden en jongen, 
(Allen zullen verschijnen , met 
«Geweren, speren en blaasrcttings 
«waarden en schitterende hoeloebalangs. 
«Morgen ga ik weder naar de bosschen 
«Opdat wij spoedig het wild mogen vinden.” 
En met een gloeijend gelaat voegde hij er bij: 
dk wil dit genoegen dikwijls herhalen | 
«Er is ontelbaar veel wild 
(Daarom wil ik er op’ gaan jagen.” 
Toen het nu nacht was geworden | É 
Sliepen de beide vorstelijke echtgenooten. | 
De koning betastte den boezem der vorstin 
Maar vond den visch niet meer: 
Toen dacht hij bij zich zelven: 
ct Is zoo als het meisje mij gezegd heeft: 
«Amderdaad is ze iemand van een boozen inborst ‚dood 17 Di 
cMet zulke eigenschappen verzel ik haar niet in den” 

