(128) 
Daar ontmoette hij de vorstin Lira SArr 
Omhelsde en kuste haar, gaf haar een vepah; 
En riep haar grimlagchende toe : 
(dk verlaat u mijn ziel, mijne lieve.” 
Onderwijl streelde en lief koole hij haar, 
Ontrukte den visch aan haar’ boezem , 
Bragt hem naar buiten en beval 
Een met juweelen omzet schenkbord te brengen. 
De vorstin schrikte en treurde 
En werd hevig vertoornd en schold 
En sidderde in haar gemoed, — 
En riep, terwijl ze in de dent stond: 
«Waarom neemt gij mijn regt mede 
__ Ct Is mijn eigendom |” 
Maar de koning gaf het haar niet terug, 
En spoedde zich voort, 
Terwijl de dag bijna was aangebroken 
En de vogelen op onderscheiden wijzen zongen. 
Naauw was de koning voortgeijld, | 
Of de tallooze mantris volgden hem. 
Allen die achter bleven waren bedroefd 
Als of ze met een mes werden gesneden. 
De zangers deden hun pligt. 
De zwaarden en speren schitterden, 
En met de geweren en blaastrottings 
Vloog men de bosschen in. 
De speren en schilden waren in rijen geschaard, 
En schenen een zich bewegende stad. 
Hoe meer de maan schitterde 
Hoe meer het hart der gezellen gloeide van vroigdi | 

