(182 ) 
«Wij geringe, nietige menschen 
«Vreezen u zeer, doorluchtige vorst. 
«Ik ben een uwer enderdanen 
«Laat mij dus hier slechts blijven. 
«Al wat gij verlangt zullen wij belijden di 
«In uwe tegenwoordigheid en onder uw voetzolen. 
«Vergeving ! dat gij u zoo gelegen laat liggen | 
«Aan ons geringen en armen.” 3 
Daarop antwoordde de vorst: «Vreest niet , 
«Ik heb u tot mijne ouders gemaakt. | 
«Weest niet meer beangst in uw gemoed, 1 
«Vroeger waart gij ook reeds mijne vrienden, 
«Vroeger hadden wij elkander reeds lief, 
«En thans zullen wij elkander nog meer beminnen. 
Nu traden de koopman en zijne vrouw binnen, | 
Bogen en kusten zich de handen. | 
Ze zagen hun kind Brmasanr 1 
Naast den koning zitten. | 
De koopman verheugde zich, toen hij haar zag, 
Als of hij een veld vol bloemen vond. 
EEN 
Schoon en bevallig was ze bovenmate, 
Als eene vorstin van den berg Lidang. 
De koopman en zijne vrouw dachten bij zich zelve: 
«Ons kind Brpasarr 
«Past bij den koning, 
_ «Gelijk eene godheid bij een engel.” 
Met een zachte stem zeiden ze: 
«Lieve, maagdelijk goud, 
«Plaats u achter den koning! _ 
(Welk een geluk is dat reeds voor u!” 

