(143) 
Maar de koning was regt verheugd 
Toen hij deze scherts van den noerie vernam. 
Nu ’t nacht was geworden, 
Werden al de deuren der liefde edt 
En toen het middernacht was 
Bezwijmde Brimasarr op haar rustbed. 
De olijf bloem en de soendal verspreiden des nachts 
Haar welriekende geuren de wereld door. 
Bipasarr sliep droef te: moede, 
Haar kleed viel neder, en hare lenden werden ontbloot. 
Zij geleek naar den tak van een angsoeka-boom. 
De vorst kuste haar, en voldeed aan zijne hogearte. 
Brpasar: lag hreiitasteloos | 
Tot de dageraad aanbrak. 
Gelijk het schitterende gelaat | 
Van een hemelsch wezen scheen zij hem toe : 
Hij vergat al de andere werken Gods 
Omdat hij hier goddelijke hoedanigheden zag. 
Bedwelmd was hij van deze goddelijke bekoorlijkheden , 
Als of hij zich verloor in Gods zee. 
Hij gevoelde zijn ligchaam niet meer 
En meende in den hemel te wezen : 
Beide zijn ligchaam en ziel. waren uitgeput en krachte- 
Toen hij den lach der engelen aanschouwde. [loos 
Nu betastte hij haar verkoelde ligchaam, 
Nam haar op zijn schoot en streelde. haar. 
(Gij mijne lieve” (riep hij) «zijt mijn soenting en kroon! 
«Wees dus, beminde, niet langer uwaarmoedig.” 
pe koning was aangedaan 
_ En besproeide haar met rozewater : 
