









(141) 
«Uw vrouw is gelijk aan een -doetong of aap, 
„Die in de bosschen ’t huis behoort.” 
| Toen: de koning dus de vorstin hoorde woeden, 
Antwoordde hij; 
«Tak van mijn hart, glans: mijner oogen, 
«Wees niet vertoornd, mijne lieve, 
dk ben niet begonnen te misdoen, 
{_ Maar ’t is-de schuld van uw eigen: handelwijze. 
«Gij hebt er zelf aanleiding toegegeven, 
| «Gij hebt het, onder Gods toelating, va nes 
{Maar ik heb het niet gezocht: 
«Gij hebt daarenboven niets van u bâti hoii 
«En daar gij mij daartoe gebragt hebt, ) 
(Waarom zijt gij nu op mij vergramd? 
{Indien gij haar nu genegen wilt zijn, — 
(Opdat uw liefderijk hart aan haar verbonden worde, 
(Dan kunt gij vergif tot- een geneesmiddel maken , 
(En een vijand in een’ vriend veranderen.” 
Toen de vorstin deze woorden vernam, 
Steeg hare woede al hooger-en hooger; 
3 kon haar toorn niet langer bedwingen 
En barstte weer uit in beleedigende ‘woorden : 
IcGa van mij, gij toorn Gods ! 
„Ik acht u niet meer als mijn echtgenoot, 
Leef met die van God vervloekte, 
„Die gij op uw hoofd draagt en vereert. 
(Eertijds waart gij van-edel bloed, 
«Nu zijt gij kaf geworden; | 
jelw vrouw is van een stom geslacht 
«Ruw gelijk grof linnen. 
