(151 ) 
(Uwe ouders zijn zoo bitter bekommerd 
(Hun hart wordt in hun’ boezem verscheurd. 
(Helaas hoe rampzalig is ons lot _ | 
(Van u verstooten te hebben :thans-hebben wij berouw. 
«Misschien zijt gij wel in handen van arme lieden geval- 
(Misschien zijt gij wel slavin geworden |” (len. 
De zoon des konings was er bij tegenwoordig 
_ En zag de droefheid der moeder, 
Wier tranen niet ophielden te vloeijen; 
Dat trof hem diep. 
De vorstentelg boog zich en zeide: 
«Bezit ik nog eene zuster? 
«Waarom hebt gij haar zoo ver van hier verstooten? 
(Kondet gij haar niet als uw kind verzorgen? 
«Was zij u dan zoo onnut, 
(Dat gij haar dus verstiet ? 
(Eene vrouw is aan veel onheil blootgesteld ! 
Denkt gij niet dat de schande u wacht ?” 
Nu zuchtte de koning en sprak 
Onder het storten van een vloed van tranen. 
Hij verhaalde het gansche geval aan zijn’ zoon, - 
Hoe hij diep bedroefd was geweest, 
Van ’t begin af zijner omzwerving 
Onder het lijden van veel smart en verdriet, 
Hoe hij in eene dessa, in ’t midden der zee was dange- 
En zijne gade daar sini was geworden, _[land, 
Terwijl het de kampong scheen van rijke lieden 
Maar het onzeker was, of ze geringen waren of aan- 
Hoe de moeder ten einde raad was [zienlijken. 
En van alle middelenontbloot ‚haar kind had verlaten. 
