(153) 
—_ 
«Sedert ik uw verhaal hoorde 
(Heb ik geen geduld meer. 
«(Onder uw verhaal, heb ik het bellaséi; 
cLaat mij gaan 
(Om mijne zuster te zoeken 
«Ten einde naauwkeurig berigt van haar te verkrijgen.” 
Daarop antwoordde de koning : 
«Welaan mijn zoon, 
«Zoo is het goed, als gij daar zegt, | 
«Ofschoon nog een kind zijt gij toch verstandig.” 
De koning was zeer bedroefd, 
Uit vrees, dat men hem zou verachten, (om ’t geen hij 
«Wat zal ik zeggen” (dacht hij) [gedaan had) 
__ «Hij wil nu eenmaal tijding van haar inwinnen!” 
Maar de voortreffelijke koningstelg 
Keerde naar zijn vorstelijke woning terug, 
Ontbood al de vreemdelingen en kooplieden: bij zich, 
Die in de negerie handel kwamen drijven. 
Toen ze ’t bevel van den doorluchten prins vernamen 
Bogen ze zich allen, kusten zich de handen, 
En bragten hunne handelswaren mede 
Omdat de vorst goederen wilde koopen: 
Ze bragten allerlei zaken, 
Traden binnen, en verschenen voor den prins. 
Omgeven van zijne herauten 
Gaf hij de vreemdelingen onmiddelijk gehoor. 
Allen wierpen zich op hunne aangezigten en bogen zich 
En bragten hem geschenken. [voor hem, 
Ze beschouwden den jongen vorst, 
Zijne bevalligheid, voortreffelijkheid , 
