(159 ) 
Met tranen in de oogen zeide de koning: 
(Verlaat: uwe -ouders- niet te lang, 
«Want uw vader 1s reeds bejaard 
(En gij zijt mijn eenige. hoop. 
«Gij alleen, mijn dierbare zoon, 
«Moet mij in mijn-koningrijk optoljen” 
Allen werden nu door den. koning verzameld, 
Al de jonge penggawas 
En zeven bedoeanda’s, 
Die zijn’ zoon zouden begeleiden, 
Allen jong en te vertrouwen 
En van leeftogt voorzien. 
Op den veertienden dag der maand 
Lou de prins vertrekken: 
[Srvarart ging met hem. 
Aan dezen hadden de oudershun;kind opgedragen. 
Le vereerden hem nieuwe: kleederen en schatten. 
Hij boog zich voor den koning en kuste zich de banden. 
De jongelieden vertrokken te zamen 
Met twee mantris. 
Sommigen gingen te voet, me meen te paard, 
En toen zeeen eind wegs gevorderd waren, zeidede prins: 
{Hoor mijn vriend 
«Gij kent mijn geheim; 
«Wanneer wij de negerie binnen getrokken zijn, 
(Maak mijn’ stand en. geslacht dan niet bekend. 
«Als men er naar mogt vragen. 
Ee Zeg dan, dat ik iemand uit een dessa, ben, 
«Ik schaam mij, mijn stand bekend te maken 
Aan menschen , die mij niet kennen.’ 
