
(167 ) 
[Wees dus niet meer bedroefd, 
_ «(Wat mij betreft) ik ben hartelijk she Ik 
De prins gaf hem:een oogwenk en zeide : 
cls dit de man, wien ik mijn geheim heb toevertrouwd? 
dk ben een weerloos vreemdeling 
«En vrees dat men mij niet zal vertrouwen.” 
(Spreek niet alzoo”, hernam Staar 
«Want men weet het hier toch reeds, 
(De mangkoeboemi is iemand die menschenkennis bezit, 
(En het goud van tien graden weet te onderscheiden. 
«Welaan mangkoehoemi! 
dk wil het u zeggen, maar hij wil ‘t mij beletten. 
(Hij is de zoon van een magtig koning 
_ (Die zijne zuster hier komt zoeken.” 
Toen de mangkoeboemi hoorde, 
„Dat hij van koninklijken bloede was, 
\ Werd zijne blijdschap en genegenheid nog grooter 
Als of hij een berg met edelgestoerign had gevonden 
Hij naderde (den prins) 
Omhelsde en kuste en eerde hem, 
Onuitsprekelijk verheugd 
Als of hij een negerie had gewonnen. 
‘t Huis werd versierd met tapijten en gordijnen, 
Hij bragt hem naar binnen en onthaalde hem, 
Stelde hem aan zijne echtgenoot en aan allen voor, 
En zijne genegenheid voor hem was niet te verzadigen. 
De beide echtgenooten 
#Zeiden lagchende tot elkander: 
(Mijne dierbare, mijn lieve, 
«Hoe groot is ons geluk in onzen ouderdom ! 
