(176 ) 
Toen Brmasanr dit hoorde 
Steende zij en zuchtte. 
Le zweeg, en dacht, 
Dat de koopman haar eigen vader was. 
Ze boog het hoofd en zweeg, | | 
En was bedeesd, omdat men haar aanstaarde 
En ze haar vader en moeder niet kende, 
Maar den koopman en zijne vrouw voor haar ouders hield. 
«Ik ben iemand van geringe afkomst, 
«Mijn verstand is niet ontwikkeld, 
(Die vorst is van zijn koninklijken troon 
(Hier gekomen, om iets onzekers te verhalen : 
«Als ik de dochter ben van een’ koning 
«Waarom heeft hij mij hier dan verstooten ? 
«Schaamt hij zich niet — ed 
(Van, in al dien tijd, nu eerst naar mij te laten zoeken? 
«Het is zoo ver 
«Van Kembajat tot hier — 
«Waarom heeft die koning rond gezworven 
«En zijn kind op de pesara verstooten ? 
«Ik ben eene ongelukkige ! 
«Hoe kan ik broeders of zusters hebben, 
«Want de koopman heeft slechts een eenig kind, 
«Meer heeft hij er niet.” 
De prins boog zich nu en zeide args 
«Uwe woorden draag ik op mijn hoofd, 
«Voed-geen wrok in uw gemoed, | 
«dndien gij van lage afkomst zijt, dan ben ik het akil 
«Dewijl zijne negerie verwoest was 
(Heeft mijn vader dit verdriet geleden. 


