(181) 
(Die dayangs zijn bitter bedroefd (en verlangen naar u), 
«Maar vreezen voor den toorn (des konings), 
«Aan ieder, die door den vorst bemint wordt, 
___«Toonen zij een vriendelijk gelaat. 
«Bedenkt gij niet, vorstin, 
_ «Dat gij zelve zoo (verkeerd) hebt gehandeld ? 
«Zoo lang de koning op u vertoornd is geweest, 
«Ís niemand uwer vrienden hier gekomen, 
«Ze zijn weg gebleven en hebben zich niet vertoond 
(Als of gij ziek waart, en de geneesmiddelen verboden 
«Zoo lang de koning hier niet gezien is, _{zijn. 
«Zijn hier ook geen geschenken gebragt.” 
Sommige der mendars zeiden (onder elkander) : 
ct Best is, dat wij ons zelve kennen; 
(Den magtigen koning 
«Behooren wij niet te beleedigen en te beschimpen.” 
De vorstin werd (door dit alles) nog meer verbitterd, en 
«Tracht mijn hart niet te verligten! Pe TECrd0 : 
«Hij acht mij niet meer, 
«En ik wil mij niet vernederen (voor hem). 
«Waarom kwam hij hier = 
(Die onbeschaamde ? [slagen is 
«Ofschoon de koninklijke trom zevenmaal voor haar ge- 
(Heeft haargeluid tochreedsvroegervoormij weergalmd ! 
«Wat is dat voor een koning die hier is gekomen ? 
«Wie weet of hij niet een zoon is van roovers, 
(Die haar hier heeft verstooten, 
«En zich nu voor een konings zoon drigbert D 
«Wie weet of zij geen menschwording zijn van een loetong 
_ «Die door Lra Dsornara zijn aangenomen. [of aap, 

