(182) 
deder , die hem een weergà van Brpasarr noemt , 
«Heeft de oogen door pijn verblind, 
«Gij allen, dayangs, gaat onverwijld 
«En vorscht het gedrag dier dayangs uit, 
(Die zich zelve tot bedienden van Brpasant hebben gemaakt 
(En nu bijzitten van den koning wenschen te worden!” 
Wel hield ze zich vertoornd - 
Maar inderdaad had zij berouw. 
Tegen niemand kon ze meer klagen, 
„Haar ligchaam werd mager van verdriet: 
Vroeger kon ze verkrijgen ‘al-wat ze verlangde, 
En haar hart bij de koning vertroosten, 
Al hare begeerten kon ze vervullen, 
Londer dat het haar iets kostte: 
Nu waren alle hitis en petengntn vertrokken 
Naar den koning. | 
Ze werden door Lira Sart wel weder terug onthodedi 5u 
Maar de koning stond het niet toe. 
Haar hart ontgloeide al meer en meer (van er 
Als of een scorpioen haar had gestoken. 
Want zij had nog te meer berouw 
Wanneer zij zijne vriendelijkheid jegens haar zich 
Hoe hare woorden zoo buitensporig waren {herinnerde, 
En hij daarom in woede ontvlamd was: f 
Ook was haar hart bitter bedroefd 
Omdat ze vroeger een hof houding had. —_ 
Maar de vorstin Brmasarr 
Leide, toen ze al die smendars zag, 
Tot den koning: 
«Zend die mendars haar terug, 

