( 190 ) 
Weenend naderde hij en zeide: 
«Verontrust u niet. zoo ‚mijne. zustér | 
dk wil terug keeren, omdat 
«Onze ouders waarschijnkjk Zoo Jair zijn. 
«Ik bemin u zoo, mijne dierbare, 
(Dat mij mijn ziel bijna ontvliedt. 
Indien gij op die wijze. spreekt ‚mijne lieve, £ 
(Dan stijgt. mijn onrust al hooger en hooger. 
(Nu ik u gezien heb À 
(Kan ik bijna niet van-u scheiden, (mäar) 
«Ik vrees het bevel onzer ouders, | 
(Die mij den meesten spoed aanbevalen. 



(Uwe liefde waardeer ik, hoog vo 
«En ik bid om uwe genade.” | 
De vorst was diep geroerd. | d 
En had medelijden, bij 't zien van den toestand zijner: 
Streelde haar, gaf haar een sepah,. [gade 
En zeide, op een’ vriendelijken toon: | 
(Mijne lieve, mijne dierbare vrouw, 
«Wat is uw gevoelen ? 
«Laat uw broeder eerst terug keeren … 
«Dan zullen wij vervolgens uwe ouders. hier. zien.” 
De koningin boog het hoofd, d 
Weende bitter (en zeide): 
«Ik zal het hem niet beletten, 
«Laat hij doen wat hij verkiest. 
dk ben een vreemde vondeling, 
«Wie zou mij genegen zijn en mij gedenken ? 
(Als men mij maar half wil erkennen 
(Dan is’t beter dat men mij maar geheel verstoot! 
