( 200 ) 
«Want ik gevoel mij bezorgd en bekommerd, 
(En verlang onuitsprekelijk naar ons kind.” 
Hij vereenigde toen zijne mantris, ouden en jongen, 
Verzamelde volk en olifanten en paarden, 
En binnen zeven dagen was alles gereed, 
Om ter goeder ure te vertrekken. 
Terwijl de glans der starren nog niet was verdonkerd, 
Weergalmde de koninklijke gong, 
En werd herhaaldelijk geslagen. 
Daarop stond de schare met blijdschap op. 
Ook de mantris en hoeloebalangs stonden op — 
En namen hunne glinsterende helmen. 
Hunne ontbloote zwaarden schitterden en vliekwin } 
En zoo omgaven ze den koning. 
De banieren en vaandels vlogen. vooruit 

(En wapperden) hier en ginds met de en ; | 
Allen die achterbleven “hadden verdriet 
Als of ze met een” mes werden gesneden. 
De speren= en schilden- (dragers) gingen naast elkander 
En geleken naar een beweegbare stad. 
Bijna werd de glans der maan (er door) verduisterd , 
Als iemand, die beangst en bedroefd. is. 
De zwaarden en pieken glinsterden 
Als een eiland in ’t midden der zee; 
me 
hd 
Op die wijze verhaalt. men,-dat E 
Le den voorttrekkenden Sultan verzelden. N 
De koning besteeg een’ ontembaren olifant, 3 
En zijn siri-drager beklom dien met hem. 
Een koninklijke payong, met bellen omzet, werd d geopend 
Boven het hoofd van den vorst. 
